امروز با یکی از دوستان فیلم ژاپنی با نام "هیچکس نمی داند" (Nobody Knows) یا به ژاپنی (Daremo Shiranai) محصول سال 2004 ساختۀ مشترک هیروکازو کوریدا و کوره ایدا هیروکازو رو دیدم.

این فیلم 140 دقیقه ای ماجرای مادری با چهار فرزنده که تمام بچه ها از پدر سوا هستن و با هیچکدوم از این مرد ها هم ازدواج نکرده ، پس خرجی این بچه هارو نداره ، در عین حال اجاره خونه براش سخته و به صاحب خونه وانمود می کنه که تنها یک فرزند داره و بقیه بچه هارو یواشکی توی چمدون وارد خونه می کنه و این بچه ها تا آخر فیلم توی این خونه حبس هستن. داستان وقتی تلخ تر میشه که مادر خانواده دوست پسر پیدا می کنه و بچه هاش رو ول می کنه میره یه شهر دیگه.

این فیلم خیلی فیلم منو متاثر و غمگین کرد. فیلم بسیار ملایم شروع میشه و بیننده رو بسیار آروم در مسیر داستان قرار میده و با همین نرمی و شیرینی تلفیق با تلخی به حادثه بزرگ داستان نزدیک می کنه و در عین کندی و درازای داستان زمان رو فراموش می کنی و در تمام مدت بدنبال نقطه امیدی و پیشرفتی در فیلم نامه هستی ولی همچین نقطه ای در فیلم وجود نداره و از اونجایی که فیلم بر اساس داستان واقعی ساخته شده احساس بیننده برای برقراری پایان خوش به دست نویسنده سرکوب میشه و بیننده تسلیم هر آنچه که سرنوشت این کودک ها هست میشه.

فیلم ساخته شده بر اساس حادثه ایست که سال 1988 در ژاپن اتفاق افتاده بوده. فیلم چهارم "کوره ایدا" بعد از موفقیت در فیلم "بعد از زندگی" به عنوان فیلم نامه نویس ، کارگردان ، ادیتور و تهیه کننده یک فیلم کم خرج رو می سازه. هیچ قسمتی از فیلم به نظر نمیاد در استودیو بردشات شده باشه و صحنه های بسیاری در مکان های عمومی مثل بازار و خیابان برداشت شده از زندگی بی تفاوت و صنعتی ژاپن ذهنیت کاملی رو ایجاد می کنه و نیازی نیست ژاپنی باشید تا محیط رو درک و لمس کنین. خشونت مدرنیته و بی تفاوتیش بیننده رو بیزار می کنه و تا مدتی بعد از پایان فیلم احساسی رو در بیننده ایجاد می کنه که خوشایند نیست.

جالب اینجاست که برای درک بهتر مسیر ها ، مغازه ها و گذرگاه ها در فیلم چندین بار تکرار میشه و هر بار زاویه و زوم دوربین در نقطۀ قبلی قرار گرفته. با این تفاوت که بازیگرها هر بار از اون معبر عبور می کنند یا خوشحال یا نگران یا کنجکاو هستن و همون مکان رو در فصل پاییز و بهار می تونین ببینید.

نقش اصلی فیلم یعنی پسر بزرگ خانواده به نام آکیرا ، مامور نگهداری از دو خواهر و یک برادر خودشه. "یویا آکیرا" در این نقش بسیار عالی بازی می کنه و تمام باری که بدوش داره رو میشه تو چهرۀ اون دید. و برای این نقش جایزه بهترین بازیگر در جشنواره فیلم کن در سال 2004 رو برنده میشه.

کارگردان برای 15 سال روی فیلم نامه کار کرده و ده ها بار از ابتدا با روایت مختلفی فیلم رو نگارش کرده . متاسفانه اصل داستان بسیار خشونت آمیز تر از آنچه که در فیلم نامه نوشته شده بوده و شاید اگر کارگردان اصل داستان رو می نوشت بسیار کوبنده تر میشد. اما به هر حال من این حرکت رو به شخصه تحسین می کنم چرا که بیش از حد نا امید کردن بیننده لحظه های شیرین فیلم رو کاملا در ذهن بیننده محو می کنه و جذابیت فیلم رو به خاطره ای برای بیننده تبدیل می کنه که هر کسی می خواد سریعتر داستان رو فراموش کنه.