Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street

کارگردان: تیم برتون
نویسندگان فیلمنامه: جان لوگان، استفان ساندهایم
بازیگران: جانی دپ(سوئینی تاد)، هلنا بونهم کارتر(خانم لادیت)
آلن ریکمن، تیموتی اسپال، ساشا بارون کوئن
ژانر: جنایی، موزیکال، تریلر
اکران سینماها: 21 دسامبر 2007 در آمریکا
نامزد 4 جایزه گلدن گلوب، برنده 4 جایزه و 6 نامزدی دیگر از انجمن منتقدان فیلم لندن
و انجمن فیلم سیمرغ

آواز خوانی جانی دپ برای تیم برتون
این قصه دلهره آور ماجرای آرایشگری بنام سوئینی تاد است و آرایشگاه او جایی ست
که مشتریان برای آخرین بار در آن اصلاح می شوند، و سوئینی اجسادشان را در اختیار شریک
زندگی اش می گذارد تا او نیز از آنها پیراشکی درست کند!



نکات حاشیه ای
- چند سال پیش وقتی تیم برتون برای نخستین بار، کمدی موزیکال سوئینی تاد را دید، با شتاب
خود را به گیشه رساند و بلیت هایی برای سانس فردایش خرید، چون همه چیز این قصه دلهره آور
در مایه های فیلم وحشتناکی بود که دوست داشت.
- هلنا بونهم کارتر همسر تیم برتون است!
- این ششمین همکاری تیم برتون با جانی دپ می باشد که در سال 1990 با ادوارد دست قیچی
شروع شد و با اد وود، اسلیپی هالو، چارلی و کارخانه شکلات سازی و عروس مرده ادامه پیدا کرد
و به شاهکار سوئینی تاد ختم شد.

نقد کوتاه
اقتباس سینمایی برتون از موزیکال دلهره آور استیون ساندهایم. برتون اعلام کرده که برخلاف اقتباس های
پاستوریزه قبلی، ورژن او از هیچ نظر کوتاه نیامده: حواستان باشدکه این ماجراهای یک قاتل زنجیره ای است
که تازه آدمخوار هم بوده.جرح و تعدیل درآن، کل کار را ضایع می کند
تمایل برتون به حال و هوای گوتیک(دراکولایی) دوره ویکتوریا بدین معناست که آرایشگاه سوئینی حالت خانه
دوم تیم برتون را دارد. به خصوص که برای چندمین بار با جانی دپ همراه شده است.
http://www.imdb.com/_title_/tt0408236/

خیلی خوب بود.

تبریک میگم.
شما اولین نفری بودین که تو انجمن جدید ما مطلب نوشتید و مطلب مفیدی هم بود.

Sweeney Todd : Never Forget , Never Forgive


نمیدونم چی بگم ؛ با چهره ای سرد ولی درونی آتشین
بی سر و صدا ، خاموش امــــا کشنده

فوقالعـــاده بود ، هنری ، کلاسیک ، عشق ، خونبازی ، نفرت ، درد ؛ اینها همه چیزهایی هستند که میشه تو این فیلم پیدا کرد ، فیلمی با بازیه بازیگر محبوبم johnny depp در نقش یک Demon Barber ، موزیک زیبا و از اون زیباتر دیالوگ های فیلم که اکثرا با شعر و ریتم گفته میشــــد .

میشه گفت برای من اون صحنه ای که بارکر زیره بارون به زمین میوفته و دستهاشو باز میکنه و اسم دخترش رو با درد فریاد میزنه ، بهترین صحنه بود . . دلم میخواست بیشتر با قاضی بحث کنه و زجرآورتر اون رو بکشــــه !

در اون سکانسی که قاضی از دست بارکر فرار میکنه ، اون با چهره ای خشم آلود و نفرتی شروع به خوندن شعری میکنه ، شعری با غضب و درد . . در اون شعر تمام مردم رو مستحق مرگ میدونه . . . با چهره ی سردش و چشمان قرمزش میخونه ، موزیک بصورت ضربه ای زده میشه . . . مثله موزیک جنگ ؛ و در یک زمان این موزیک تبدیل به یک ملودی نرم و لطیق میشه و اون چهره ی پر از خشم تبدیل به چهره ی پر از غم و اندوه میشه . . . مثله یک روح ، با غم و حسرت فراوان این رو میخونــــه :


and i never see juana
oh i never hug my girl to me

بازیه جانی دپ فوق العادســـت ! تغییر حالت و چهره ی صورتش ، واقعا حس رو به مخاطب منتقل میکنه ، اون نفرت و بعدش اون حســـــرت . . .

واقعا بازی جانی دپ در فیلم برتون چشم گیره.

برتون نشون داد که میشه بر خلاف معمول دو ژانر موزیکال و دلهره رو با هم ترکیب کرد و نتیجه ی فوق العاده ای گرفت.
روایت عشق و نفرت در کنار هم و به طور متعادل حس جالبی رو هنگام تماشای فیلم بوجود می آره.
به شخصه تماشای فیلم قصه گوی بزرگ ، تیم برتون ، با بازی های خیره کننده و کار های فنی و ریتم و موسیقی های درخور ، تجربه ی جدید و لذت بخشی برام بود.